سلاااااااااام!
من زنده ام!
هوای تبریز عالی بود و جای شما خالی!
معدلم ۱۹.۶۹شد و ریاضیم ۱۷.۵.بدترین معدلم تو همه این سالها بود.ولی خب کلا معدلها جالب نبودند و میشه گفت معدلم خوب شده.
یه تبریک جانانه به همه بچه های سوم راهنماییمون که همه شون مرحله اول ورودی دبیرستان قبول شدن.این یعنی سال دیگه دوباره همه دوستامو می بینم.
ساعت ۶ شب یکشنبه رسیدم اصفهان.و دوشنبه ساعت ۳۰/۸صبح تا ۴عصر مدرسه بودم.و بعد مستقیم از مدرسه رفتم کلاس قرآن و ساعت۹ رسیدم خونه! دوباره سه شنبه از ساعت۳۰/۹تا ۵عصر و امروز از ۹صبح تا ۳۰/۱بعد از ظهر مدرسه بودم!به خاطر رباتیک.من و دو تا از دوستام به تیم دوما پیوستیم و ساکر کار می کنیم.
تو این چند روز به اندازه همه عمرم لذت بردم و اون حس پوچی رو که با همه وجودم احساس می کردم تا حد زیادی از دست دادم.سرم به شدت شلوغه. تا شنبه باید یک مقاله بنویسم و بفرستم و هنوز کار زیادی انجام ندادم.خدارو شکر امروز که باید روز اول کلاس زبانم باشه تشکیل نشد.
وداع گابریل گارسیا مارکز نویسنده معاصر آمریکای جنوبی .
"اگر خداوند برای لحظه ای فراموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و قطعه کوچکی زندگی به من ارزانی میداشت،
شاید همه آنچه را که به ذهنم می رسید را بیان نمیداشتم، بلکه به همه چیزهائی که بیان میکردم فکر می کردم.
اعتبار همه چیز در نظر من، نه در ارزش آنها که در معنای نهفته آنهاست
کمتر میخوابیدم و دیوانهوار رویا می دیدم، چرا که میدانستم هر دقیقهای که چشمهایمان را برهم میگذاریم ٬
شصت ثانیه نور را از کف میدهیم. شصت ثانیه روشنایی
هنگامی که دیگران میایستند ٬ من قدم برمیداشتم و هنگامی که دیگران میخوابیدند بیدار می ماندم.
هنگامی که دیگران لب به سخن میگشودند٬ گوش فرا میدادم و بعد هم
از خوردن یک بستنی شکلاتی چه حظّی که نمی بردم .
اگر خداوند ذرهای زندگی به من عطا میکرد٬ جامهای ساده به تن می کردم.
نخست به خورشید خیره می شدم و کالبدم و سپس روحم را عریان میساختم.
خداوندا٬اگر دل در سینه ام همچنان می تپید تمامی تنفرم را بر تکه یخی مینگاشتم و
سپس طلوع خورشیدت را انتظار می کشیدم.
روی ستارگان با رویاهای "وان گوگ" وار ٬ شعر "بندیتی” را نقاشی می کردم و با صدای دلنشین "سرات" ترانه عاشقانهای به ماه پیشکش میکردم .
با اشکهایم گلهای سرخ را آبیاری می کردم تا زخم خارهایشان و بوسه گلبرگ هایشان در اعماق جانم ریشه زند.
خداوندا ٬اگر تکهای زندگی میداشتم ٬ نمیگذاشتم حتی یک روز از آن سپری شود بیآنکه
به مردمانی که دوستشان دارم ٬ نگویم که «عاشقتتان هستم» ،
آن گونه که به همه مردان و زنان میباوراندم که قلبم در اسارت (یا سیطره )محبت آنهاست .
اگر خداوند فقط و فقط تکهای زندگی در دستان من میگذارد ٬ در سایهسار عشق میآرمیدم. به انسانها نشان می دادم که در اشتباهند
که گمان کنند وقتی پیر شدند دیگر نمی توانند دلدادگی کنند و عاشق باشند.
آه خدایا! آنها نمی دانند زمانی پیر خواهند شد که دیگر نتوانند عاشق شوند!
به هر کودکی دو بال هدیه می دادم ٬ رهایشان می کردم تا خود بال گشودن و پرواز را بیاموزند.
به پیران میآموزاندم که مرگ نه با سالخوردگی که با نسیان از راه میرسد.
آه انسانها، از شما چه بسیار چیزها که آموختهام.
من یاد گرفتهام که همه میخواهند درقله کوه زندگی کنند ٬
بی آنکه به خوشبختی آرمیده در کف دست خود نگاهی انداخته باشند.
چه نیک آموختهام که وقتی نوزاد برای نخستین بار مشت کوچکش را به دورانگشت زمخت پدر میفشارد
٬ او را برای همیشه به دام خود انداخته است.
دریافته ام که یک انسان تنها زمانی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پائین چشم بدوزد که ناگزیر است
او را یاری رساند تا روی پای خود بایستد
من از شما بسی چیزها آموخته ام و اما چه حاصل٬ که وقتی اینها را در چمدانم میگذارم که در بستر مرگ خواهم بود.»
)فقط این که شنبه که اومد کمکمون کرد..(اون هم چه کمکی!). اون موقع من واقعا از دستش عصبانی شدم و عصرش هم یه پیامک(!)بلندبالا براش زدم.اون هم سعی کرد توجیهم کنه.ولی خب من واقعا اعصاب نداشتم و...(میدونم نفهمیدین چی میگم.ولی خب واقعا نمیتونم توضیح بیشتری بدم.)
(نیست ک نیستم!!!!)
از کل ۱۱تادختر اصفهانی (که البته یکیمون نیومده بود) فقط یه رتبه سوم حفظ داشتیم.
